Revista Punto

2018-11-23T15:19:15+00:00 Opinión

Os berros do silencio

25N
©Helena Cal
Carolina Sertal
Carolina Sertal7 Novembro, 2018
Os berros do silencio
25N

O impacto de bala na sen de Laura que racha o ceo e silencia a rúa cando ela volve a casa despois de traballar. O bater do corpo de Paula contra os cristais dunha fiestra que enmudece a un edificio enteiro. O martelar da faciana de María contra a mesa do comedor onde acaban de celebrar a cea polo aniversario do seu cativo e que a alonxa, cada vez máis, da realidade. A man que impide berrar a unha Ana adolescente, mentres tres homes de 19, 25 e 35 anos a violan unha e outra vez nun descampado calquera ata fartarse.

A resposta muda de Sabela que se perde no ar, cando o seu home decide polo dous que o sábado noite non se sae de festa. A mirada perdida no teito da habitación de Martina, quen desexa en silencio que o seu mozo exacule canto antes para poder continuar co que estaba facendo. O nó que amarra as palabras na gorxa de Noelia cando a súa parella lle chama ‘zorra’ diante dos colegas por defender o dereito a decidir sobre o seu corpo de muller.

A rara sensación que sente Amalia no estómago e non conta, logo de permitirlle ver ao rapaz co que sae as mensaxes do seu móbil. O elegante calar e saber estar de Cristina tras ser ignorada a súa opinión por cuarta vez na reunión de primeira hora. O disgusto que fai chorar a Alexandra cando descobre que o seu compañeiro non estivo na casa do amigo que el di a noite anterior. O xesto torcido de Carola ante o ‘chiste’ dun amigo especial que compara ás mulleres tolas coas prostitutas, porque ás primeiras lles pasan moitas cousas pola cabeza e ás segundas moitas cabezas pola cousa.

Está en todas partes, anquilosado no máis fondo. Espreita entre as sombras, pasea fachendoso pola rúa disfrazado de piropo, nos garitos nocturnos aproveita os tumultos para tocar sen permiso os seus corpos, e se a algunha se lle ocorre falar, erguerse, rebelarse e respostar, amosa a súa verdadeira esencia: humilla, insulta, cuspe, empurra, toma o control coa forza bruta, berra, levanta a man, golpea, viola, asasina, mata, mata, mata…

O patriarcado aniña na nosa sociedade, ao calor da tradición, aos seus fillos sans dende hai séculos: o machismo, a cultura da violación e a violencia machista. E a día de hoxe continúa aterrando, subxugando e sometendo á práctica totalidade das mulleres, nenos e nenas, entre as cales me inclúo, privándonos da liberdade innata que nos corresponde como seres humanos que somos. A realidade que vivimos é crúa, os berros de miles e miles de mulleres afóganse nese silencio ao que tanto nos acostumaron dende ben nenas, no que tan ben nos adoutrinaron e asumiamos como ‘normal’, mais o ar deste ano 2018 semella un vento mareiro que trae consigo un murmurio que xa endexamais ninguén calará: dixemos o 8 de marzo ‘basta xa!’ E sairemos de novo á rúa o vindeiro 25 de novembro a berrar polas compañeiras que xa non están.

Algo está mudando aí fóra. No meu caso, foi a raíz do nacemento da Asamblea Feminista Paxaretas que entendín que ningunha de nós, mulleres, ningunha de nós está soa. Descubrín que a miúdo temos medo, dúbidas, que se cadra non somos tan libres e independentes coma predicabamos, pero que somos moitas, que non importan as diferenzas, que xuntas, unidas e organizadas, somos quen de sacar unhas forzas descomunais de onde non as hai. Aprendín que nós temos algo que ninguén nos pode quitar, algo co que podemos loitar para combater esta lacra que nos asasina a contagotas. Mulleres, nós temos a sororidade.

É por isto que, irmá, compañeira e amiga, con estas palabras anímote a que te achegues ao colectivo feminista máis próximo e experimentes por ti mesma o que describo. E a ti, irmán, compañeiro e amigo, que es un aliado nesta causa, anímote a que nos continúes acompañando ou a que tomes a iniciativa e constitúas, ou sumes, a un colectivo de homes feministas, algo que sería fantástico. Porque só xuntas e xuntos, seremos quen de deter por fin a este xerme violento que cada día enferma e murcha á nosa sociedade máis e máis.


Sobre a autora

Xornalista e pintora galega. Feminista por necesidade e convicción.

Compartir artigo